امروز مراسم گلدن گلوب ۲۰۱۷ آغاز می*شود. مراسمی که شاید به اندازه*ی اسکار با اهمیت و جدی نباشد، اما ویژگی*هایی دارد که آن را همیشه به یکی از مهم*ترین مراسم جوایز این فصل تبدیل کرده است. اول از همه در میان هزارجور مراسم سینمایی*ای که در هفته*های اخیر پخش می*شوند، گلدن گلوب تنها مراسمی است که از لحاظ سرگرم**کننده*بودن می*تواند با اسکار رقابت کند و دوم اینکه گلدن گلوب چیزی دارد که اکثر مراسم*های مهم ندارند و آن هم انتخاب بهترین*های تلویزیون و سینما و همچنین جدا کردن جایزه*های فیلم*های کمدی/موزیکال و درام در دو بخش جداگانه است. این کاری کرده تا آثار و هنرنمایی*هایی بیشتری مورد توجه قرار بگیرند که به شکل دیگری ممکن بود از چشم بیافتند. بالاخره در کدام مراسم دیگری می*توانید شاهد رقابت «ددپول» و «لا لا لند» باشید؟ تمام اینها در حالی است که برخلاف اسکار، همیشه پیش*بینی برندگان گلدن گلوب سخت*تر بوده است. امسال مدعی*های زیادی هم در بخش سینما و هم در بخش تلویزیون وجود دارند که کار پیش*بینی را حتی سخت*تر هم می*کند. به*طوری که تقریبا می*توان برای همه*ی نامزدهای شاخه*های اصلی دلیلی برای برنده شدن نام برد. پس بدون مقدمه*ای بیشتر بگذارید مروری بر نامزدها داشته باشیم و ببینیم کدامیک بیشترین شانس پیروزی را دارند:

بخش فیلم




  1. ستیغ *اره*ای (Hacksaw Ridge)
  2. اگر سنگ از آسمان ببارد (Hell or High Water)
  3. شیر (Lion)
  4. منچستر کنار دریا (Manchester by the Sea)
  5. مهتاب (Moonlight)


بگذارید اولین پوچ را رو کنیم؟ «شیر» یکی از فیلم*های تحسین*شده*ی فصل جوایز است، اما فقط در حد نامزد شدن خوب است. پس، قبل از هرچیز مطمئنیم که «شیر» برنده نخواهد بود. اما بقیه چطور؟ تحلیلگران یک صدا معتقدند که برنده* یکی از دو فیلم «منچستر کنار دریا» یا «مهتاب» خواهد بود. هر دو فیلم*هایی هستند که به شخصیت*های اصلی مردِ مشکل*دار و غمگینی می*پردازد. «مهتاب» یکی از «هیت*»های بلامنازع ۲۰۱۶ است که کار شگفت*انگیزی با داستانِ دوران بلوغش که به سه فصل از زندگی یک مرد آفریقایی-امریکایی می*پردازد کرده است. منتقدان آن را یک حماسه*ی جمع*و*جور توصیف کرده*اند که در عین شاعرانه بودن، در واقعیت ریشه دارد. «منچستر کنار دریا» اما که توسط کنت لونرگان، کارگردانِ فیلم*های بسیار تحسین*شده*ای مثل «می*تونی رو من حساب کنی» و «مارگارت» ساخته شده، ترکیب فوق*العاده*ای از شوخ*طبیعی و روانشناسی کاراکترهایش در موقعیت*های تاریک است. تحلیلگران معتقدند شانس موفقیتِ «منچستر کنار دریا» به خاطر مرسوم*تر و آشنا*تر بودنِ ساختار و بهره بردن از ستاره*های سینمایی بیشتر است. همزمان این احتمال وجود دارد که درام جنگی «ستیغ* اره*ای» و نئو-وسترن «اگر سنگ از آسمان ببارد» هم با برنده شدن، غافلگیرمان کنند.



بهترین فیلم کمدی/موزیکال


  1. زنان قرن بیستمی (20th Century Women)
  2. ددپول (Deadpool)
  3. فلورنس فاستر جنکینز (Florence Foster Jenkins)
  4. لا لا لند (La La Land)
  5. سینگ استریت (Sing Street)


این رشته بیشتر از اینکه توسط کمدی یا موزیکال*های حقیقی پر شود، معمولا توسط درام*هایی پر می*شود که کمی خنده*دار از حد معمول هستند. نمونه*اش «مریخی» ریدلی اسکات. اما امسال فرق می*کند. امسال واقعا چندتا کمدی/موزیکال واقعی داریم که لیاقت قرار گرفتن در این فهرست را دارند. در رابطه با این رشته اما مثل بهترین درام با شک و تردید طرف نیستیم. شاید غافلگیرکننده*ترین اتفاقی که ممکن است در مراسم امسال بیافتد، برنده نشدن «لا لا لند» به عنوان بهترین فیلم موزیکال باشد. جدیدترین ساخته*ی کارگردان «ویپلش» بازآفرینی بی*نظیر موزیکال*های کلاسیک هالیوود در شکل و شمایلی مدرن است. منتقدان آن را به عنوان فیلمی توصیف کرده*اند که در این سال*ها نسلش کاملا منقرض شده است و مگر می*شود اعضای اتحادیه مطبوعات خارجی هالیوود چنین پدیده*ای را دست*کم بگیرند؟ کلا به نظر من بهتر است سازندگان دیگر فیلم*ها اصلا یادداشت تشکری برای برنده شدن احتمالی*شان آماده نکنند، چون این گلدن گلوب، شبِ رایان گاسلیگ و اما استون است.


بهترین بازیگر زن فیلم درام

  1. ایمی آدامز برای «ورود» (Arrival)
  2. جسیکا چستین برای «خانم اسلون» (Miss Sloan)
  3. ایزابل هاپرت برای «اِل» (Elle)
  4. روث ناگا برای «لاوینگ» (Loving)
  5. ناتالی پورتمن برای «جکی» (Jackie)


خب، از آنجایی که رقیب اصلی این خانم*ها یعنی اما استون در شاخه*ی جداگانه*ای قرار دارند، هر پنج*تای این بازیگران باید نفس راحتی بکشند که حداقل برنده به معنای واقعی کلمه از قبل مشخص نیست و می*توانند موقع اعلام برنده، نفس*شان را در سینه حبس کنند. در میان نامزدهای این رشته، ایزابل هاپرت به خاطر نقش دیوانه*واری که در کمدی سیاه پاول ورهوون بازی کرده، لیاقت دریافت گوی زرین را دارد و ناگفته نماند که او یک بازیگر بین*المللی است. ایمی آدامز از قدرت باکس آفیسی «ورود» بهره می*برد و جسیکا چستین هم یکی از مهم*ترین ویژگی*های تریلر ***** «خانم اسلون» بوده است. اما راستش را بخواهید احتمال اینکه ناتالی پورتمن به خاطر بازی کردن نقش همسر رییس*جمهور جان اف.*کندی سومین گلدن گلوبش را به خانه ببرد، خیلی خیلی بالاتر از بقیه است. تقریبا اکثر تحلیلگران او را بی*شک برنده نامیده*اند. بالاخره به عنوان جکولین کندی با یکی از آن نقش*هایی طرفیم که عرق بازیگر را درمی*آورد. او در این فیلم یک لحظه در حال خندیدن است، یک لحظه قرص بالا می*اندازد و کمی بعد باید کنترل خودش را با وجود آشوبی که در وجودش تلاطم دارد جمع کند و در مراسم خاکسپاری شوهرش شرکت کند. پیروزی پورتمن در گلدن گلوب، اولین قدم او برای متقاعد کردن آکادمی برای دریافت دومین اسکارش هم است. تا به این ترتیب، ناتالی بازگشت باشکوهش را کامل کند.


بهترین بازیگر مرد فیلم درام

  1. ویگو مورتسن «کاپیتان فنتستیک» (Captain Fantastic)
  2. دنزل واشنگتن «حصارها» (Fences)
  3. اندرو گارفیلد برای «ستیغ اره*ای»
  4. جوئل اجرتون برای «لاوینگ»
  5. کیسی افلک برای «منچستر کنار دریا»


وضعیت این شاخه هم مثل قبلی است. هنرنمایی دنزل واشنگتن در «حصارها» را نمی*توان فراموش کرد و البته همین*طور شخصیت اندرو گارفیلد در درام خشونت*بارِ مل گیبسون. یا بازی چندبعدی ویگو مورتسن به عنوان پدر عجیب یک خانواده*ی عجیب*تر که روی لبه*ی دوست*داشتنی*بودن و تنفربرانگیزبودن حرکت می*کند. اما وقتی بخواهیم با قاطعیت برنده را از میان این نامزدها انتخاب کنیم، به جز کیسی افلک به کس دیگری نمی*توانیم فکر کنیم. افلک تاکنون توسط ده-دوازده*تا هیئت و اتحادیه و مراسم مختلف به عنوان بهترین بازیگر مرد انتخاب شده است و دور از انتظار به نظر می*رسد که نتواند گلدن گلوب را هم از آن خودش کند. افلک چنان هنرنمایی*ای در این فیلم به نمایش می*گذارد که بعد از تمام شدن آن، تمام تجربه*های قبلی*تان با این بازیگر را فراموش می*کنید. در زمینه*ی او با یک بازی چند لایه طرف هستیم. کسانی که فیلم را برای اولین*بار می*بینید، یک ضربه*ی احساسی نابودگر را به یاد می*آورند، اما دوباره آن را تماشا کنید تا متوجه*ی لحظاتِ کمیکِ فوق*العاده*ای که در لابه*لای کارش پراکنده شده است شوید.



بهترین بازیگر زن فیلم کمدی/موزیکال

  1. آنت بنینگ برای «زنان قرن بستمی»
  2. لیلی کالینز برای «قوانین صدق نمی*کنند» (Rules Don’t Apply)
  3. هیلی استینفلد برای «مرز هفده سالگی» (The Edge of Seventeen)
  4. اِما استون برای «لا لا لند»


آنت بنینگ و مرل استریپ به عنوان کسانی که در طول دهه*ی گذشته دو بار در این رشته برنده شده*اند، نامزدهایی هستند که نمی*توان به راحتی آنها را دست*کم گرفت و کنار گذاشت، اما همان*طور که بالاتر هم گفتم، ستاره*ی زن امسال اما استون است. کسی که علاوه*بر بازی کردن باید بنوازد و بخواند و در همه*ی اینها موفق است. در نتیجه ببخشید که این حرف را می*زنم اما واقعا با حضور استون، بقیه*ی این نامزدها باید به جلو رفته و بوق بزنند! استون در حد لباس زردِ روشنی که در فیلم می*پوشد توی چشم است و اعضای گلدن گلوب هم وقتی او را در سال ۲۰۱۱ برای کمدی نوجوانانه*ی «مثل آب خوردن» (Easy A) انتخاب کردند، می*دانستند که با چه استعدادی سروکار دارند و حالا او این فرصت را دارد تا تاج را بر سر گذاشته و خودش را به عنوان سوپراستارِ کمدی به حقِ نسل خودش ثابت کند.





بهترین بازیگر مرد فیلم کمدی/موزیکال


  1. رایان رینولدز برای «ددپول»
  2. هیو گرنت برای «فلورنس فاستر جنکینز»
  3. رایان گاسلینگ برای «لا لا لند»
  4. کالین فارل برای «خرچنگ» (The Lobster)
  5. جونا هیل برای «سگ*های جنگ» (War Dogs)


خب، اولین واکنش*مان به این فهرست این است که گاسلینگ را علیه گاسلینگ قرار بدهیم. با وجود تمام هوش، مهارت و جذابیتی که گاسلینگ در لوکیشن*های زیبای لس*آنجلسی به نمایش می*گذارد، او برخلاف هم*بازی*اش، رقبای قدرتمندی دارد. اول از همه، شاید «ددپول» در شاخه*ی بهترین کمدی/موزیکال شانسی نداشته باشد، اما در عوض رایان رینولدز به عنوان کسی که نقش بزرگی در زنده کردن مردی با دهانی گشاد داشته است، بدون شانس نیست. این در حالی است که نباید کالین فارل را فراموش کنیم. «خرچنگ» یکی از عجیب*ترین و بامزه*ترین فیلم*های ۲۰۱۶ بود و بخشی زیادی از آن مربوط به بازی خشک و بی*حس*و*حال بازیگرانش که در صدر آنها فارل قرار دارد می*شد.



بهترین بازیگر زن نقش مکمل

  1. وایولا دیویس برای «حصارها»
  2. نائومی هریس برای «مهتاب»
  3. نیکول کیدمن برای «شیر»
  4. اکتویا اسپنسر برای «اشخاص پنهان» (Hidden Figures)
  5. میشل ویلیامز برای «منچستر کنار دریا»


قضیه سخت شد. اول از همه ویلیامز را به عنوان یک مدعی قدر داریم که به عنوان همسر سابقِ کاراکتر کیسی افلک نقش کوتاه اما فراموش*ناشدنی*ای در «منچستر» دارد و یک برخورد اتفاقی در خیابان با همسر سابقش را به یکی از هیجان*انگیزترین و دلخراش*ترین سکانس*هایی که در میان تمام فیلم*های امسال دیده*اید تبدیل می*کند. منتقدان نقش نائومی هریس در «مهتاب» را بهترین نقش دوران کاری*اش لقب داده*اند. نقشی که پتانسیل*های او را به نمایش می*گذارد و او را به*طرز غیرقابل*تشخیصی به فرد دیگری تبدیل می*کند. نیکول کیدمن شاید اولین برنده*ای که به ذهن*مان می*رسد نباشد، اما او حضور قابل*توجه*ای به عنوان مادر تانتی شخصیت اصلی «شیر» برعهده دارد. اما اگر قرار باشد یک حدس محکم بزنیم، آن وایولا دیویس است. اکثر تحلیلگران باور دارند که امسال، سال دیویس است. کسی که قبلا به خاطر اجرای همین نقش در تئاتر برادوی، برنده*ی جایزه*ی تونی سال ۲۰۱۰ شده است. بالاخره هیچکس به خوبی دیویس نمی*تواند بیننده را همراه خودش به گریه وا دارد.



بهترین بازیگر مرد نقش مکمل

  1. ماهرشالا علی برای «مهتاب»
  2. جف بریجز برای «اگر سنگ از آسمان ببارد»
  3. سیمون هلبرگ برای «فلورنس فاستر جکینز»
  4. دِو پاتال برای «شیر»
  5. آرون تیلور جانسون برای «حیوانات شب*خیز» (Nocturnal Animals)


از شخصیت بی*اخلاق تیلو جانسون به عنوان یکی از جاذبه*های «حیوانات شب*خیز» یاد می*کنند، اما این رشته یک نبرد دو نفره است که هر دو طوری لیاقت برنده شدن دارند که سخت*ترین اتفاق انتخاب یکی از بین آنهاست. جف بریجز به عنوان یک رنجر تگزاسی پیر و شکسته یکی از نقاط ثقل کل تریلرِ دیوید مکنزی است و آن*قدر در نحوه*ی ادای دیالوگ*ها و ژست*هایش حساب*شده است که با این سن و سالش، باز موفق می*شود تا مغز طرفدارانش را منفجر کند و ثابت کند که استاد مسلم بازی کردن کاراکترهای خسته و خوش*زبان است. این از آن هنرنمایی*هایی است که می*توان آن را با شخصیت تامی لی جونز در «جایی برای برای پیرمردها نیست» مقایسه کرد. او اما یک رقیب سرسخت دارد. ماهرشالا علی قلب احساسی «مهتاب» است و همین که شخصیت او یک دلال مواد مخدر است از پیچیدگی بی*انتها و دردناک این فیلم خبر می*دهد. لحظه*ای در فصل اول فیلم وجود دارد که مرد جوانی از علی سوالی می*پرسد که او جواب خوبی برای آن ندارد. او یک*جا خشکش می*زند و با احساس گناه و اندوهی که او را در بر گرفته، فلج می*شود. این از آن لحظاتی است که پیروزی او در مراسم*های زیادی را تضمین می*کند.



بهترین کارگردان فیلم

  1. دمین شزل برای «لا لا لند»
  2. تام فورد برای «حیوانات شب*خیز»
  3. مل گیبسون «ستیغ اره*ای»
  4. بری جنکینز برای «مهتاب»
  5. کنت لونرگان برای «منچستر کنار دریا»


در رشته*ی بهترین کارگردان امسال سه*تا مدعی جدی داریم که مطمئنا اگر فیلم*هایشان با یک سال اختلاف از یکدیگر عرضه می*شد، هرکدامشان به راحتی می*توانستند به فردِ موردعلاقه*ی داورانِ گلوب تبدیل شوند. اما حیف که فقط یکی از آنها باید گوی طلایی را به خانه ببرد. «مهتاب» به خاطر توانایی جنکینز در داستانگویی و ضرباهنگِ لطیف و باظرافتش، به این درجه از موفقیت رسیده. لونرگان بالاخره بعد از فیلم*های عالی اما دیده*نشده*ای که ساخت، این*بار موفق شد با تبدیل کردن سواحل ماساچوست به اکوسیستمی از عشق و اندوه به درون جریان اصلی راه پیدا کند و نتیجه*ی دست*رنج و زحماتش را ببینید. شزل هم از اولین تجربه*ی کارگردانی*اش استفاده کرد تا دوران طولایی موزیکال*های هالیوود را در حال*و*هوایی رویایی و خیره*کننده زنده کند. هرکدام از آنها برنده شود، لیاقتش را خواهد داشت. اما حالا که داریم درباره*ی گلدن گوب حرف می*زنیم، دور از ذهن است اگر اتحادیه مطبوعات خارجی هالیوود فیلمی که سحر و جادوی هالیوود را به تصویر می*کشد را رد کند. تازه اگر شزل در زمان «ویپلش» به عنوان یک کارگردان تازه*کار، فقط در حد نامزدی مورد توجه قرار می*گرفت، او حالا ثابت کرده است که اولین موفقیتش اتفاقی نبوده است.



بهترین فیلمنامه


  1. ورود
  2. حیوانات شب*خیز
  3. لا لا لند
  4. منچستر کنار دریا
  5. مهتاب
  6. اگر سنگ از آسمان ببارد


در رابطه با این رشته به نظر می*رسد همه مثل بهترین کارگردانی، شانسی برای پیروزی دارند، اما این*طور نیست. می*توان گفت «ورود» و «لا لا لند» بیشتر از داستان، جذابیت*های تصویری دارند. یا حداقل در حد دیگر نامزدهای این رشته، از لحاظ فیلمنامه قوی نیستند. فیلمنامه*ی «حیوانات شب*خیز» هم اگرچه خیلی قوی است، اما شاید فقط در حد نامزد شدن. پس فقط می*ماند «اگر سنگ از آسمان ببارد»، «منچستر» و «مهتاب». هر سه دارای سناریوهای استثنایی و درجه*یکی هستند که از دیالوگ*های غنی و کاراکترهای پرداخت*شده لبریزند. اما اکثر تحلیلگران نظرشان روی «اگر سنگ از آسمان ببارد» و «منچستر» بوده است. تیلور شریدان نویسنده*ی فیلم اول کسی است که قبلا به عنوان بازیگر سابق سریال «پسران آنارشی»* شناخته می*شد و حالا با نوشته*هایش کاری کرده تا در طول دو سال گذشته، دو فیلم جنایی اولد-اسکولِ تامل*برانگیز در قالب «سیکاریو» و «اگر سنگ از آسمان ببارد» داشته باشیم. او هنوز نیامده دارد اصول نوشتن سناریوهای اکشن و جنایی را به اکشن*سازهای قلابی هالیوودی یاد می*دهد. پس، او واقعا لیاقت این را دارد که در مراسم امسال بدرخشد. اما راستش را بخواهید شانش شریدان نسبت به لونرگان کمتر است. چون سناریوی «منچستر» هم چیزی از یک شاهکار کم و کسر ندارد. داستان طوری جلو می*رود که می*دانیم با یک قصه*گوی کارکشته سروکار داریم. کسی که می*داند چه زمانی مشت*هایش را رها کند و چه زمانی غافلگیرمان کند. دیالوگ*ها ترکیب اندازه*ای از ضربات محکم و تلنگرهای نامحسوس هستند. چیزی که بسیاری از فیلم*های مستقل امسال در رسیدن به آن شکست خوردند.


بهترین انیمیشن

  1. کوبو و دو تار (Kubo and the Two Strings)
  2. زندگی من به عنوان یک کدو (My Life as a Zucchini)
  3. موآنا (Moana)
  4. آواز بخوان (Sing)
  5. زوتوپیا (Zootopia)


در سالی که سرشار از انیمیشن*های بلند خوب بود، «در جستجوی دوری» به عنوان پرفروش*ترین انیمیشن سال، یکی از غایب*های غیرمنتظره است. طبق معمول آنهایی که شهرت بیشتری دارند و بیشتر دیده شده*اند، شانس بیشتری نسبت به باکیفیت*ترها دارند. در نتیجه احتمال اینکه یکی از انیمیشن*های عالی استودیوی دیزنی که نشان از پیشرفت ساخته*های داخلی آنها می*دهد جایزه را ببرد بالاست. اما اکثر تحلیلگران فکر می*کنند که این حق «کوبو و دو تار»، انیمیشنِ ایست/حرکتی خیره*کننده*ی استودیوی لایکا است که برنده شود.



بهترین فیلم خارجی*زبان

  • Divines
  • اِل (Elle)
  • نرودا (Neruda)
  • فروشنده (The Salesman)
  • تونی اردمن (Tony Erdmann)


نتیجه*ی این یکی شاخه شاید برای طرفداران اصغر فرهادی مثل ما مهم*تر از تمام رقابت*های امسال گلدن گلوب باشد. «فروشنده» اما در کنار نامزدهای قدری قرار گرفته است که باعث می*شود فقط شانش پیروزی احتمالی را به آن بدهیم و نتوانیم با قطعیت روی خارج شدن فرهادی با دست پر از مراسم شرط ببندیم. دوتا رقیب*های سرسختِ «فروشنده»، «اِل» و «تونی اردمن» هستند. اولی یک مطالعه*ی شخصیتی است که نه تنها اسم پاول ورهوون را بعد از یک سری فیلم*های ضعیف باز دوباره سر زبان*ها انداخته است، بلکه ایزابل هوپرت را هم در میان نامزدهای بهترین بازیگر زن نقش اصلی قرار داده است. این در حالی است که اصلا نباید بزرگ*ترین رقیب «فروشنده»، یعنی کمدی سیاه «تونی اردمن» را فراموش کنیم. فیلمی درباره*ی رابطه*ی عجیب و مشکل*دار پدری که پس از مدت*ها به زندگی دخترش برمی*گردد و برای خوشحال کردن دخترش که در کار غرق شده است، دست به کارهایی می*زند که او را دیوانه می*کند.


بخش تلویزیون

بهترین سریال درام

  1. ملکه (The Crown)
  2. بازی تاج*و*تخت (Game of Thrones)
  3. چیزهای عجیب*تر (Stranger Things)
  4. این ما هستیم (This is Us)
  5. وست*ورلد (Westworld)


سریال تاریخی برتانیایی «ملکه» و کمدی/درام «این ما هستیم» دوتا از غافلگیرکننده*ترین سریال*های اواخر سال ۲۰۱۶ بودند. از بین این دو شانس «ملکه» بیشتر است. اول از همه این تنها سریالی است که تمام خصوصیات لازم برای از پشت خنجر زدن به «بازی تاج و تخت» را دارد. این در حالی است که «بازی تاج و تخت» هم هیچ*وقت سابقه*ی برنده شدن در رشته*ی بهترین درام گلوب را نداشته است. مسئله*ی دوم این است که گلدن گلوب عاشق جایزه دادن به درام*های باکلاسی مثل «رابطه» (The* Affair) و «میهن» (Homeland) و درام*های تاریخی*ای مثل «مدمن» و «امپراتوری بوردواک» بوده است. «ملکه» هم با وجود فضای اروپایی*اش هر دوی این ویژگی*ها را تیک می*زند. پس، اگر در آخر مراسم امسال، اسم «ملکه» اعلام شد شوکه نشوید. اما همزمان نباید فراموش کنیم که «بازی تاج و تخت»، «چیزهای عجیب*تر» و «وست*ورلد» هر سه همان بلاک*باسترهایی بودند که سینما در بهار، تابستان و پاییز ۲۰۱۶ در ارائه*ی آنها ضعف داشت و این تلویزیون بود که از طریق آنها، جور هالیوود را کشید. «چیزهای عجیب*تر» پربحث*و*گفتگوترین سریال این فهرست است، «وست*ورلد» هر هفته مغزمان را با سوال*های اخلاقی و فلسفی*اش به کار می*گرفت و «بازی تاج*و*تخت» هم در حالی به تعطیلات رفت که ملکه دیوانه و دوتا از معروف*ترین حرامزاده*های وستروس غوغای عجیب و غریبی به پا کرده بودند. «وست*ورلد» هنوز برای برنده شدن در فصل*های بعدی*اش فرصت دارد و «چیزهای عجیب*تر» در حد برنده شدن خوب نیست. می*ماند «بازی تاج و تخت». حتی امی هم بعد از مدت*ها چند وقتی است که دارد سریال فانتزی اچ*بی*اُ را به رسمیت می*شناسد و بهتر است گلدن گلوب هم از قافله عقب نماند.



بهترین سریال کمدی/موزیکال

  1. آتلانتا (Atlanta)
  2. مایل به سیاه (Blackish)
  3. موتزارت در جنگل (Mozart in the Jungle)
  4. شفاف (Transparent)
  5. معاون رییس*جمهور (Veep)


اگرچه «شفاف» می*تواند به*طرز خسته*کننده*ای یک*بار دیگر هم این جایزه را برنده شود و اگرچه همیشه احتمال شگفتی*هایی مثل «موتزارت در جنگل» وجود دارد، اما سابقه نشان داده هیچکس به اندازه*ی اعضای داوران گلوب به محصولات نوظهور و غیرمنتظره باور ندارد. همه*ی نامزدهای این رشته را بارها و بارها در مراسم*های سال*های گذشته دیده*ایم. همه به جز «آتلانتا». همین نوظهور بودن کافی است تا جایزه*ی بزرگ را برای کمدی جدید شبکه*ی اف*ایکس کنار بگذاریم. اما ویژگی*های «آتلانتا» به همین خلاصه نمی*شود. ساخته*ی سورئالیستی دونالد گلاور تقریبا توسط تمام سایت*ها و مطبوعات سرگرمی، به عنوان یکی از بهترین سریال*های جدید ۲۰۱۶ نام برده است. توجه کنید: سریال*ها، نه فقط کمدی*ها. این روزها چیزی شبیه به دنبال کردن زندگی دوتا پسرعموی سیاه*پوست در فضای رپ پیدا نمی*کنید.




بهترین مینی*سریال یا فیلم تلویزیونی

  1. جرایم آمریکایی (American Crime)
  2. خدمتکار (The Dresser)
  3. مدیر شیفت شب (The Night Manager)
  4. شب حادثه (The Night Of)
  5. مردم علیه اُ.جی سیمپسون: داستان جنایی امریکایی» (The People v. O.J. Simpson: American Crime Story)


یک فهرستِ پیچیده*ی دیگر برای پیش*بینی کردن. در تئوری «مدیر شیفت شب» همان سریالی است که احتمالا برنده خواهد بود. با اقتباسی از روی یک رمان مشهور سروکار داریم که حال*و*هوای جیمز باندهای کلاسیک را زنده می*کند و از یک سری هنرنمایی فوق*العاده که شامل نام*هایی مثل هیو لوری، تام هیدلسون و اولیویا کولمن می*شود بهره می*برد. این در حالی است که بهترین سریال جدید اچ*بی*اُ در سال ۲۰۱۶ فقط «وست*ورلد» نبود، بلکه «شب حادثه» هم هشت هفته*ی متوالی ما در دادگاه*ها، زندان*ها و خانه*ی خانواده*های ناراحت، سرگردان کرده بود. سریالی که در آن جان تورتورو یکی از بهترین بازی*های دوران کاری*اش را ارائه می*دهد و ریز احمد خودش را به عنوان یک استعداد تمام*عیار اثبات می*کند. اما تمام اینها را فراموش کنید. اگر «مردم علیه اُ.جی» کار را تمام نکند واقعا شوکه می*شویم. این سریال تمام ویژگی*های دیگر نامزدها را یک*جا در یک پیکج گرد هم آورده است. ساخته**ی شبکه*ی اف*ایکس نه تنها یکی از تحسین*شده* و پرگفتگوترین سرگرمی*های ۲۰۱۶ بود، بلکه با سریالی طرفیم که از لحاظ شخصیتی که به آن می*پردازد جنجال*برانگیز است، حرف*های عمیقی درباره*ی فرهنگ عامه و رسانه*ها می*زند، از لحاظ ***** به اتفاقات ماه*های اخیر ارتباط دارد، سیستم قضایی و نژادی جامعه*ی امریکا را زیر سوال می*برد، از یک سری هنرنمایی*های آتشین مثل جان تراولتا بهره می*برد و در نهایت درباره*ی لس*آنجلس است. تمام اینها یعنی تقریبا باید پیروزی آن را حتمی بدانیم.



بهترین بازیگر زن سریال درام


  1. کترینا بلف برای «غریبه» (Outlander)
  2. کلر فوی برای «ملکه»
  3. کری راسل برای «امریکایی*ها» (The Americans)
  4. وینونا رایدر برای «چیزهای عجیب*تر»
  5. ایوان ریچل وود برای «وست*ورلد»


مزیتی که ایوان ریچل وود نسبت به دیگر نامزدهای این رشته دارد این است که «وست*ورلد» شاید تازه*ترین سریال این فهرست در ذهن رای*دهندگان باشد و البته که داریم درباره*ی سریالی حرف می*زنیم که بیشترین سروصدا را در پاییز ۲۰۱۶ به پا کرد. ناگفته نماند که نکته*ی کوچکی به اسم خودِ هنرنمایی ریچل وود در نقش یک روبات سرگردان که همزمان باید انسانی و مصنوعی احساس می*شد را نیز نباید فراموش کرد. اما اگر معیارمان مقدار سروصدایی که سریال*ها ایجاد کردند باشد، پس هیچ سریالی به اندازه*ی «چیزهای عجیب*تر» مخاطبان تلویزیون را به آتش نکشید. وینونا رایدر در نقش مادری که برای پیدا کردن پسر گم*شده*اش با لامپ*ها صحبت می*کرد، بعد از سال*ها غیبت، دوباره اسمش را سر زبان*ها انداخت. از آنجایی که اعضای داوران گلوب از بازگشت باشکوه بازیگران قدیمی خوششان می*آید و کریستین اسلیتر هم پارسال با استفاده از این خصوصیت برنده شد، پس پیروزی رایدر دور از انتظار نیست. اما تقریبا اکثر تحلیلگران باور دارند که هیچکس برای به خانه بردن گوی طلایی به اندازه*ی کری راسل لایق نیست. «امریکایی*ها» به عنوان یکی از بهترین سریال*های سال*های اخیر که هیچکس تماشایش نمی*کند سال* به سال بهتر و بهتر می*شود و یکی از دلایل موفقیت سریال جاسوسی شبکه**ی اف*ایکس خودِ کری راسل است. کسی که اگرچه چهار سال پشت سر هم در حال ترکاندن است، اما در کمال تعجب برای اولین*بار است که نامزد گلدن گلوب می*شود. همین بهمان امید می*دهد که شاید راسل بعد از چهار سال مورد بی*مهری قرار گرفتن، این*بار قرار است یکدفعه کار را تمام کند.


بهترین بازیگر مرد سریال درام

  1. بیلی باب تورنتون برای «جالوت» (Goliath)
  2. رامی ملک برای «مستر روبات» (Mr Robot)
  3. متیو ریس برای «امریکایی*ها»
  4. باب اُدنکرک برای «بهتره با ساول تماس بگیری» (Better Call Saul)
  5. لیو شرایبر برای «ری داناوان» (Ray Donavan)


خب، سخت*ترین پیش*بینی عمرم را اعلام می*کنم: انتخاب بهترین بازیگر مرد سریال درام از بین این نامزدها. پارسال جان هم به خاطر به اتمام رسیدن سریال «مدمن» و تمام سال*هایی که در نقش دان دریپر بوده، برنده*ی این شاخه شد. تنها نامزد امسال که در سریال سابقه*دارتری حضور داشته، لیو شرایبر است. اما از کجا معلوم که امسال هم داوران برنده*شان را براساس چنین معیاری انتخاب کنند. اولین برنده*ی جدی احتمالی باب اُدنکرک است که در فصل دوم اسپین*آف «برکینگ بد» جلوه*ی تازه*ای از شخصیت جیمی مک*گیل/ساول گودمن را به نمایش گذاشت و شخصیتی را تحویل*مان داد که پروتاگونیستِ بسیار باورپذیرتری نسبت به والتر وایت است. در این میان، این شانس هم وجود دارد که رامی ملک یک گلدن گلوب دیگر برای هکرِ تنهای «مستر روبات» به دست بیاورد. اما از آنجایی که ملک در مقایسه با فصل اول حضور محدودتری در فصل دوم داشت، شاید نتوان پیروزی او را با قدرت قطعی دانست. اگر یک نفر وجود داشته باشد که بیشتر از اُدنکرک یا هرکس دیگری لیاقت به چنگ آوردن گوی طلایی را داشته باشد، آن متیو ریس، هم*بازی کری راسل در «امریکایی*ها» است. ریس در نقش فیلیپ جنینگز یک هنرنمایی پویایی را به نمایش می*گذارد که همواره در حال تغییر و تحول است. از شخصیت مرد کمدی*های دهه*ی هشتادی و جاسوسی جدی و ساکت گرفته تا مردی در حال دست*و*پنجه نرم کردن با بحران*های وجودی و ایدئولوژیک و ریس با قدرت بی*نظیری تمام اینها را اجرا می**کند. فقط دو فصل از «امریکایی*ها» باقی مانده است و داوران گلوب قبل از اینکه دیر شود باید با انتخاب میتو ریس در کنار کری راسل، امسال را به سالِ این روس*های امریکایی تبدیل کنند!


بهترین بازیگر زن سریال کمدی/موزیکال

  1. ریچل بلوم برای The Crazy Ex-Girlfriend
  2. جولیا لوییس دریفوس برای «معاون رییس*جمهور»
  3. سارا جسیکا پارکر برای «طلاق» (Divorce)
  4. عیسی رِی برای «ناامن» (Insecure)
  5. جینا رودرگیز برای «جین باکره» (Jane the Virgin)
  6. تریسی الیس راس برای «مایل به سیاه»


برخلاف بخش سریال*های درام، داوران گلوب به ندرت جایزه را در چند سال متوالی به یک نفر اعطا می*کند. اگر تینا فی را که آخرین کسی بود که پیروزی در این رشته را تکرار کرد فاکتور بگیریم، این موضوع سابقه نداشته است. در نتیجه می*توان گفت که برنده*های گذشته*ای مثل ریچل بلوم و جینا رودریگز که قبلا از رفتن روی استیج لذت برده*اند، احتمالا از لحاظ منطقی جزو برنده*ها نخواهند بود. (البته کار بلوم در نقش ربکا بانچِ تنها و درب*و*داغان که همزمان باید بخواند و برقصد آن*قدر قوی است که اگر باعث شد داوران سابقه*شان را یک بار دیگر زیر پا بگذارند، شگفت*زده نشوید). این در حالی است که ظاهرا داوران گلوب به خاطر چیرگی تمام*عیار جولیا لوییس درفیوس در مراسم*های امی سال*های اخیر، نمی*خواهند جایزه را به او بدهند. تنها مدعی جدی*ای که باقی می*ماند عیسی ری است که خب، شاید به اندازه*ی بقیه*ی سریال*های این فهرست در بین مخاطبان مشهور نباشد، اما هنرنمایی*اش در «ناامن» به یکی از عزیزدردانه*های منتقدان تبدیل شده است.




بهترین بازیگر مرد سریال کمدی/موزیکال

  • آنتونی اندرسون برای «مایل به سیاه»
  • گائل گارسیا برنال برای «موتزارت در جنگل»
  • دونالد گلاور برای «آتلانتا»
  • نیک نولتی برای Graves
  • جفری تامبور برای «شفاف»


سابقه*ی گلدن گلوب در طول دو سال گذشته در رابطه با برندگان (جفری تامبور و گائل گارسیا برنال) این رشته ثابت کرده کسانی برنده می*شوند که سریالشان برنده*ی بهترین کمدی/موزیکال شده باشد. از آنجایی که ما پیش*بینی کردیم که «آتلانتا» بی*برو برگرد برنده*ی کمدی/موزیکال خواهد بود، پس شاید این روند امسال هم تکرار شود و دونالد گلاور علاوه*بر گرفتن جایزه*ی بهترین سریال، با دو جایزه به خانه برود. البته که گلاور فقط به این دلیل ریاضی/آماری لیاقت بردن این جایزه را ندارد. ناسلامتی داریم درباره*ی یکی از شگفت*انگیزترین کمدین*های سال حرف می*زنیم. با اینکه سریال چهار شخصیت اصلی دارد، اما شاید نقش او به عنوان ارنست، یک جوانِ صادق اما با خصوصیاتِ اخلاقی متضاد بهترین*شان باشد. او مدام از این می*گوید که دارد تمام تلاشش را برای بهتر کردن زندگی خانواده*اش می*کند، اما هنوز در باشگاه*های شبانه* ول می*چرخد و تا لنگ صبح می*خوابد. سعی می*کند تا در فضای رپ به جایی برسد، اما هنوز توانایی قبول کردن تمام لازمه*هایش را ندارد. او فقط به سادگی می*خواهد زندگی کند، در حالی که به نظر می*رسد دنیا تمام تلاشش را می*کند تا زندگی ساده*ی او را برایش کوفت کند. هنرنمایی گلاور روحِ «آتلانتا» است.


بهترین بازیگر مرد نقش مکمل تلویزیون

  1. استرلینک کی. براون برای «مردم علیه اُ.جی سیمپسون: داستان جنایی امریکایی»
  2. هیو لوری برای «مدیر شیفت شب»
  3. جان لیثگو برای «ملکه»
  4. کریستین اسلیتر برای «مستر روبات»
  5. جان تراولتا برای «مردم علیه اُ.جی سیمپسون: داستان جنایی امریکایی»


اول از همه از آنجایی که کریستین اسلیتر پارسال برنده شد، شانس او برای تکرار پیروزی*اش صفر می*شود. مخصوصا با توجه به رقبایی که دارد. هیو لوری هم درست مثل اسلیتر، ستار*ه**های تلویزیونی هستند که خارج از برند شناخته*شده*شان حضور پیدا کرده*اند. پس، لوری هم این شانس را دارد تا مثل اسلیتر مورد توجه قرار بگیرد. اما مدعی*های جدی*تر دو نامزد «مردم علیه اُ.جی سیمپسون» هستند. جان تراولتا در نقشی که اگرچه باز دوباره توانایی*های این بازیگر که از دوران اوجش فاصله گرفته بود را به نمایش گذاشت، اما در هیاهوی ستایش از این سریال چندان مورد توجه قرار نگرفت. اما این بازی محکم استرلینگ کی. براون در نقش کریس داردن بود که او را به قهرمانِ رومانتیکِ سریالی تبدیل کرد که سعی می*کرد چنین قهرمانانی نداشته باشد. او لیاقتِ جایزه*ی امی*اش را داشت و لیاقت این یکی را هم دارد.


بهترین بازیگر زن مینی*سریال یا فیلم تلویزیونی

  1. سارا پاولسون برای «مردم علیه اُ.جی سمپسون»
  2. فلیسیتی هافمن برای «جرایم امریکایی»
  3. کری واشنگتن برای «تایید» (Confirmation)
  4. رایلی کیئو برای The Girlfriend Experience
  5. شارلوت رمپلینگ برای «آسمان لندن» (London Sky)


با توجه به طبیعت گلدن گلوب که همیشه معروف به رو دست زدن بوده است، امکان اینکه شارلوت رمپلینگ کارش به استیج بکشد (مخصوصا با توجه به اینکه پارسال برای «۴۵ سالگی» نامزد نشده بود) وجود دارد، اما راستش را بخواهید این رشته در کنار پیروزی «لا لا لند» به عنوان بهترین فیلم کمدی/موزیکال، راحت*ترین رشته برای پیش*بینی است. و برنده هم کسی نیست جز سارا پاولسون. داریم درباره*ی هنرنمایی کسی حرف می*کنیم که بهترین هنرنمایی کل سریالش را ارائه داده است و نقطه*ی جاذبه*ی یکی از بهترین اپیزودهای تلویزیون در سال ۲۰۱۶ بوده است. آسمان به زمین بیایید، سارا پاولسون بی*برو برگرد برنده است.



بهترین بازیگر مرد مینی*سریال یا فیلم تلویزیونی


  1. تام هیدلسون برای «مدیر شیفت شب»
  2. کورتنی بی*. ونس برای «مردم علیه اُ.جی سیمپسون»
  3. ریز احمد برای «شب حادثه»
  4. جان تورتورو برای «شب حادثه»
  5. برایان کرنستون برای «تمام راه» (All the Way)


عجب لیستی! اگر قرار باشد یک برنده*ی مطلق را انتخاب کنم، آن جان تورتورو در درام جنایی ریچارد رایس و استیون زیلیان است. او در نقش جان استون، وکیل خوش*زبانی که از بیماری پوستی رنج می*برد، به درون تمام سکانس*هایی که حضور دارد، زندگی و شوخ*طبیعی تزریق می*کند. سخنرانی پایانی*اش در اپیزود آخر یکی از استثنایی*ترین سکانس*هایی است که در تمام سریال*های امسال دیده*ام. این از آن هنرنمایی*هایی است که بدون آن، احساساتِ زیرمتنی سناریو استخراج نمی*شدند. البته نقش ریز احمد به عنوان کسی که حال*و*هوای تاریک و غم*انگیز نیمه*ی دوم سریال را تعریف می*کند، می*تواند عیشِ احتمالی تورتورو خراب کند. اما در حال حاضر باد در جهتِ کورتنی بی. ونس می*وزد. کسی که در سپتامبر گذشته برای همین نقش برنده*ی امی شد. البته که امی و گلوب همیشه در یک راستا حرکت نمی*کنند، اما تصور اینکه ونس به خاطر هنرنمایی یگانه*اش در «اُ.جی» مورد توجه قرار نگیرد سخت است.



بهترین بازیگر زن نقش مکمل تلویزیون

  1. اولیویا کولمن برای «مدیر شیفت شب»
  2. لینا هیدی برای «بازی تاج و تخت»
  3. کریسی متز برای «این ما هستیم»
  4. مندی مور برای «این ما هستیم»
  5. تندی نورتون برای «وست*ورلد»


از آنجایی که در این رشته تمام نقش*های مکملِ سریال*های کمدی و درام و مینی*سریال و فیلم در هم ترکیب شده*اند، برنده کسی است که به*یادماندنی*ترین*شان باشد. چندتا برنده*ی احتمالی وجود دارد. مثلا مندی مور می*تواند به خاطر «این ما هستیم» گوی طلایی را به چنگ بیاورد و حداقل یک جایزه برای این سریال تحسین*شده به همراه بیاورد، اما تقریبا همه*ی تحلیلگران معتقدند که تندی نورتون به خاطر بازی نقشِ روبات شورشگری در «وست*ورلد» برنده*ی این رشته خواهد بود. نقشی که به مرور زمان مهم*تر و مهم*تر شد و در مرکز توجه قرار گرفت. در سریالی که پر از بازی*های درگیرکننده و سرشار از ریزه*کاری از کاراکترهای روبات است، تندی نورتون شاید بهترین*شان باشد. طبیعتا این خبر بدی برای لینا هیدی است. کسی که بعد از بازی کردن به جای سرسی لنیستر برای سال*ها، بالاخره در جریان فصل ششم فرصت پیدا کرد تا در حد قهرمانانی مثل جان اسنو و دنریس تارگرین در مرکز توجه قرار بگیرد و با پوشیدن آن لباس سیاهِ لعنتی دست به حرکاتی بزند که زاویه*ی جدیدی از کاراکتر او را به نمایش می*گذاشت. پیروزی لینا هیدی قطعی بود، اگر تندی نورتون در نقش یک زن شورشی دیگر این*قدر عالی نبود.


نویسنده: نادر امرایی
منبع : زومجی